الان جلوی در یه پاساژ تو یه خیابون نسبتا خلوت به یه ستون تکیه دادم و پامو دراز کردم. هندزفریم رو جا گذاشتم و با صدای بلند اهنگ به قولی انرژی بخشی که فرستادن رو گوش میدم. هر از چندگاهی سرفه میکنم و خنکای پاییزی تا الان راضی کننده بوده. عابرها به غیر از اونهایی که زوجن به سر تا پام یه نگاه میندازن و رد میشن. یه حس به کتفم خاصی درونم موج میزنه. مثل اکثر روزهای این ماه 12 ساعت سرپا بودم و خستگی روز و کوفتگی سرماخوردگی دارن زیر زبونم مزه میکنن و من قربانی سندرم استکهلم میشم. تقریبا میشه بگی اینجا لش کردم و منتظر دوستمم. ترجیح میدم به جای این که برم خرید یکی تا خونه بغلم کنه)): + از ویژگیهای بارز من تو دانشکده اینه که در اولین تجربه انجام هر کاری سختترین و نچسبترین کیسی که میتونه وجود داشته

بعد از سالها دست و پنجه نرم کردن با سندرم حرص درار بودن اطرافیان در مقاطعی خاص بدون هیچگونه عامل اتیولوژیک شناخته شده تا الان فقط به این نتیجه رسیدم این که به طرف مقابل بگی رو نروی نه تنها مشکلی رو حل نمیشه بلکه شرایط رو خیلی پیچیدهتر و غیرقابل توضیحتر میکنه. دیدین بعضی وقتها از هرچی بیشتر حرف میزنی انگار کمتر میفهمیش؟انگار غیرقابل دسترسه؟ الان علاوه بر دوستان رو نرو، بقیه دوستهامم در جریانن و همچنان منم و یه مشت ادم نفهم:دی همیشه این موقعها تا میتونستم همه چیز و همه کس رو ول میکردم تا وقتی که یهو میفهمیدم طوفان رد شده. این بار خسته بودم. میخواستم یه بار برای همیشه حلش کنم، بفهممش، ببینم حرف حسابش چیه. با همه حرف زدم، تنش بالا رفت، یه گوشه غمباد کردم و شروع کردم به خوندن که رسیدم ب

به سبک جدیدی از زندگی رسیدم. از صبح تا بعد از ظهر با یه عده از بچهها تو دانشکده با همیم و بعد شب هم با همونها میریم بیرون. حتی روزهای تعطیل هم دست از سر هم برنمیداریم. اگر نشد تلگرام هم هست. خولاصه هیچ جوره تحمل دوری همو نداریم :| با این اوضاع وضعیت کلاس 7:30 اینجوریه که دستمو میزنم زیر چونم به استاد خیره میشم در حد چند دقیقه که خودم فکر میکنم چند ثانیه اس چشمامو میبندم بعد تو ذهنم پلی میشه مست و گیجم، منو از این وسط جمع کن ببرم جایی که هیچکسی نباشه :|| مصرف فیلم و کتاب هم به روزی پنج دقیقه و روزی یک صفحه کاهش یافته چون تا یه گوشه اروم میگیرم سریع خواب میرم، کمبود خواب غوغا میکنه. با این رویه دیدن فیلم دوساعته حدود یک هفته طول میکشه و هنوز موفق نشدم اینجوری کتابی رو تموم کنم، یهو به خو

تو روزهای تعطیل سعی میکنم انتقاممو از تمام اون لحظاتی که چشمام از شدت درد و سوزش اشک میزدن و تار میدیدن و من همچنان باید به چشم استاد، دهن مریض یا یه دندون کشیده شده زل میزدم، بگیرم. سعی میکنم یه ثانیه رو برای خوابیدن از دست ندم. همگی به توافق رسیدیم که الان درگیر یه زندگی سگی هستیم. از صبح تا شب دانشگاهیم و باز هم کلی کار عقب مونده و درس نخونده داریم. تنها لذتی که بشخصه برای من مونده غذا خوردنه. بارها شده مثل اخرین بازماندههای رو کره زمین راه میرفتیم و ساکت بودیم ولی به محض خوردن غذا یه دارو دسته مست و پاتیل تشکیل دادیم و از کافه زدیم بیرون. خب دیگه حوصله ندارم یه سر و ته برای پست پیدا کنم یا بین جملهها ارتباط منطقی برقرار کنم :|

مقابله به مثل کردن میتونه همونقدر خطرناک باشه که کوتاه اومدن و چیزی نگفتن. یه وقت به خودت میای و میبینی اینقدر مشغول مقابله به مثل کردنی که چیزی از خودت نمونده، هیچوقت خودت نیستی و ابتکار عمل تو دستت نیست. شاید بخوای اینجوری خودتو توجیه کنه که اگر یه نفر دیگه باشه یا اگه همون نفر اخلاقش فرق کنه من یه جور دیگه میشم ولی حقیقت اینه که ممکن هیچوقت همچین حالتی پیش نیاد و تو هیچوقت نتونی جوری که میخوای باشی یا نتونی به خودت و اطرافیانت بگی من این مدلیم فارغ از این که طرف مقابلم کیه یا چطور رفتار میکنه چون فلان مدل رفتار کردن در شان و شخصیت من نیست. به این نتیجه رسیدم برند شخصیتی داشتن از همیشه مقابله به مثل کردن بهتره هرچند ممکنه نشه همه رو سر جاشون نشوند. پیر شدم:|| +اینوریدر رو به این امید چ